ایران بازگو

در حالی که در مسیر ترانزیت شرق به غرب و کریدورهای جنوب به شمال ، گزینه هایی چون احداث مسیرهای پر هزینه قزوین -رشت وآستارا و در منطقه آذربایجان غربی مسیر پر هزینه اتصال راه آهن خوی به منطقه آزاد ماکو به ترکیه با بیش از ۲۰۰ کیلیومتر مطالعه و احداث مسیر ریل گذاری و.. با هزینه های گزاف مطالعات اولیه و تملک اراضی و چالش های صعب العبوری کوه های آرارات و.. مطرح می شود،اما مسیر جلفا به نخجوان، تنها نیازمند ۱۲ کیلومتر ریل گذاری برای اتصال ر دو رود مرزی سمت ارس با احداث یک پل جدید می باشد.
حسب پیگیری و اطلاع اینجانب ( که نماینده کنسرسیوم بین المللی سرمایه گداری جاده ابریشم می باشم ) منابع خارجی تامین مالی این مسیر نیزازطریق این کنسرسیوم آماده است( ۷۰درصد هزینه طرح) ودر صورت تامین مالی منابع داخلی ازطریق یکی ازنهادهای دولتی و یا بنیادهای مربوطه درقالب تامین(۳۰ درصد هزینه طرح) این پروژه در کوتاه ترین زمان ممکن وارد فاز عملیاتی و تکمیل می گردد ودراین راستا می توان محدوده راه آهن جلفا رابه بزرگترین پایاننامه صادراتی هاب منطقه در قالب تبدیل آن به بزرگترین بندرخشک ایران درشمالغرب و حتی درحوزه قفقازتبدیل کرد.
با توجه به این امر که مسیر جلفا -نخجوان سهل‌ترین و ارزان‌ترین راه دسترسی ایران به بازارهای اوراسیا و اروپا می‌باشد مزایای این طرح برای ایران:شامل موارد زیر می باشد
۱-این طرح درراستای تنوع بخشی به کریدورهای حمل و نقل و ارتباطی و جلوگیری از انحصار گرایی کشورهای رقیب می باشد
۲-سرمایه گذاری هنگفت و سرسام آور برای ایجاد خط ریلی میان ایران و ارمنستان را نیز غیرضروری می کند.
۳- ضمن فعال ساری دیپلماسی فعال اقتصادی با جمهوری آذربایجان و ارمنستان زمینه ارتباط ریلی با اروپا را برای ایران فراهم می کند
۴- حل شدن مشکل اتصال ریلی ایران به ارمنستان بدون هزینه ساخت خط جدید»،
۵- « امکان ادامه مسیر قطارهای ایرانی از جلفا تا وان ترکیه و از آنجا به استانبول و اروپا» و
۶ «اتصال به گرجستان و تعریف کریدورهای جدید ترانزیتی»
از جمله مزایایی هستند که احیای خط اهن جلفا - نخجوان برای ایران دارد

درصورت مورد تایید بودن وامکان پیگیری طرح اماده تهیه گزارش تفضیلی و کمک افتخاری و همه جانبه در این حوزه برای توسعه روزافزون منطقه و استان آذربایجان شرقی می باشم.احتراما پژوهش های کارشناسی ارشد و رساله دکترای اینجانب درحوزه قفقاز جنوبی در این حوزه بوده است
با تشکر ارادتمند علی راثی، دکترای جغرافیای سیاسی